"IFIGENIA powstała z chęci zmierzenia się z antykiem i figurą ofiary, która wydała mi się istotna dzisiaj, w czasie powtarzających się wojen, cierpienia, chaosu, zarazy zła na świecie. Wciąż powielamy schematy. Czy jesteśmy zainfekowani genem nieuchronności bezwolnego uczestniczenia w decyzjach władców tego świata, którzy niczym bogowie podejmują za nas decyzje? Ifigenia jest figurą paradoksalną – zostaje złożona w ofierze przez własnego ojca, władcę, by mógł rozpocząć wojnę. Chcieliśmy przyjrzeć się obrazowi władcy, jego megalomanii i ignorancji. Skupiliśmy się też na relacjach rodzinnych, badaniu mikronapięć, dziedziczeniu traum. Te napięcia, które generujemy w relacjach międzyludzkich sprawiają, że sami stajemy się trybikiem większej machiny władzy i przemocy." - Ewa Galica.
"Pochylaliśmy się głęboko nad trudnymi tematami: śmierci, wojny, ofiary. O tym, czym dla każdego z nas jest cisza i bezruch. Moja bohaterka jest pacyfistką, która przez fakt bycia córką króla staje się zamieszana w sprawy wojny." - Helena Grabicka – Ifigenia.
"Magia antyku polega na tym, że te historie są wciąż aktualne, żywe. Pojawia się pytanie - skoro nic się nie zmieniło, to jaki mamy jako ludzkość wpływ na swój los?" - Marcin Mazurek – Orestes.

"Mówienie wierszem nie jest proste, niełatwo przełożyć emocje, konflikty dbając o rytm wiersza." - Kamila Tytło – Tetyda.

foto: Anna Kazimierczak