Na podstawie "Ifigenii w Aulidzie" Eurypidesa (w przekładzie Łukasza Chodkowskiego), "Ifigenii w Aulidzie" (w tłum. Jana Kasprowicza), "Elektry" Eurypidesa (w przekładzie Jana Kasprowicza) oraz autorskich tekstów.
Reżyseria: Ewa GalicaDramaturgia: Michał PabianChoreografia: Tomasz GraczykScenografia i kostiumy: Wiktoria KubatReżyseria świateł: Damian PawellaMuzyka: Marcin Powalski
Przygotowanie chóru: Elina Toneva & Tomasz Rodowicz
Asystenci reżysera: Kamila Tytło, Alicja Wieniawa-Narkiewicz, Marcin Mazurek Obraz na plakacie: Zuzanna Szor

Obsada:
Helena Grabicka ­­­- Ifigenia
Mikołaj Janas - Achilles
Bartłomiej Kotwica - Agamemnon
Antoni Kowarski - Menelaos
Jędrzej Matwijów - Pylades
Marcin Mazurek - Orestes
Adrian Pietruszewski - Kola
Kinga Stachowiak - Elektra
Kamila Tytło - Tetyda
Alicja Wieniawa-Narkiewicz - Łania
Milena Zając - Klitajmestra

"Ifigenia" to spektakl o świecie zatrzymanym w bezruchu — o chwili tuż przed decyzją, która zmieni wszystko. Postaci funkcjonują w stanie ciągłego zawieszenia – między bezruchem a oczekiwaniem, ciszą a nadchodzącą katastrofą – co podkreśla atmosfera bezwietrznej stagnacji i narastającego napięcia. Narracja splata klasyczne motywy – konflikt obowiązku i miłości, przeznaczenia i wolnej woli, ofiary i władzy – z elementami absurdu i realizmu magicznego. Chcemy zachęcić widzów do refleksji na temat współczesnego doświadczania tragedii: nie jako wielkiego, heroicznego wydarzenia, lecz procesu rozgrywającego się w relacjach międzyludzkich, w języku, w pamięci oraz w naszych ciałach. Nasze spotkanie z antykiem przypomina bardziej badanie morfologii istnienia niż próbę "wytłumaczenia". Nie zależy nam, aby wyjaśniać mit o Ifigenii, ale aby skłaniać mit, by pomógł wyjaśnić nam nasze życie, co kończy się jedynie tym, że brniemy w jeszcze większą nieskończoność tajemnic. Wątpimy… Jaka jest różnica pomiędzy ciałem heroicznym a ciałem fizjologicznym? Czy w ustach Panów tego świata lepiej brzmi "złożyć w ofierze" czy "krwawy mord"? Czy klątwy istnieją naprawdę? A może są to tylko drobne rysy, które zadane nam przez innych, rozdajemy dalej. A te powielane i zapętlane po wielokroć stają się zarazem otwartą raną jak i narzędziem zbrodni.

Centralną osią dramaturgiczną spektaklu jest decyzja Agamemnona, dowódcy achajskiego wojska, o złożeniu ofiary z córki. Jeśli się zgodzi - wiatr wróci, a wojska, które do tej pory wstrzymane bezwietrzem stały w aulidzkim porcie, w końcu wyruszą na zdobycie Troi. Zabić córkę, by rozpocząć wojnę i zabijać dalej - kto by miał wątpliwość - a jednak - wszystko co dobre, od ptaków pochodzi - czy kiedyś możliwy będzie świat, który nie rządzi się logiką ofiary i nie ulega potrzebie ciągłego pędu? Poezja splata się tutaj z codziennością, a intymność z debatą publiczną. Cisza, powracający motyw ptaków, wody i bezwietrzna atmosfera oczekiwania stają się metaforą świata, w którym decyzje dojrzewają powoli, lecz ich konsekwencje są nieodwracalne. Postaci jednocześnie grając swoje role próbują się z nich wyzwolić, negocjując granice między losem a wolą. W tej sztuce nie ma ani złych, ani dobrych charakterów, są ludzie. Język sceniczny oprócz słowa opiera się na działaniach ruchowych, choreografiach, fragmentach quasi-rytualnych oraz scenach codzienności, które kontrastują z patosem antycznego tekstu.
"Absurd narodził się z porównania ludzkich potrzeb z nierozumnym milczeniem świata. "
Albert Camus

Premiera: 6 marca 2026 r. w Teatrze Studyjnym w Łodzi

I F I G E N I A