Ekspozycja to dyplom magisterski Bartosza Kałużnego Nachtigala w Szkole Filmowej w Łodzi na kierunku fotografia.

UWAGA: Pokazy (należy przyjść na określoną godzinę) odbywają się 26 kwietnia (niedziela) od południa, o pełnych godzinach i o wpół do (12.30, 13.00, 13.30 itp.). Ostatni pokaz jest o godz. 18.00.

PAMIĘĆ JAKO PRZESTRZEŃ INTERPRETACJI
Projekt REWERIUM powstał z refleksji nad pamięcią jako przestrzenią, w której wspomnienia nieustannie ulegają rekonstrukcji i reinterpretacji. Interesuje mnie, jak zbierane doświadczenia życiowe oraz proces psychoterapii wpływają na przeformułowanie i przewartościowanie relacji, które łączą nas z najbliższymi.

PRZEDMIOTY, KTÓRE ZMIENIAJĄ ZNACZENIE
Przygotowane fotografie inscenizacji – uzupełnione innymi formami wypowiedzi artystycznej – odnoszą się do wspomnień o sześciu zmarłych osobach: rodzicach i czworgu dziadków. Inscenizacje tworzone są w większości z przedmiotów, które po nich pozostały. Odnajdywane w różnych miejscach – czasem schowane głęboko w szafie, innym razem wiszące na ścianach u krewnych – za sprawą gestu artystycznego po raz kolejny zmieniają swoje znaczenia.

WPŁYW PSYCHOTERAPII NA WSPOMNIENIA
Narrację budują wspomnienia z dzieciństwa i wczesnej dorosłości, które przefiltrowane przez wspartą psychoterapią świadomość potrafią nadać postaciom i wydarzeniom nowy sens. Czy więzi, które łączyły nas z bliskimi, były bezwarunkowe? Czy to, co braliśmy za dobroć, mogło być podszyte lękiem? Co, jeśli czyjś wykreowany obraz okazał się mistyfikacją?

SPRZECZNOŚCI I OTWARTOŚĆ NA INTERPRETACJĘ
W otwartych na interpretację pracach można znaleźć dwuznaczności i sprzeczności, które są nieodłączną częścią procesu ciągłego przepisywania swojej tożsamości. Zdarza się, że odnaleziona z czasem ulga splata się w jednym kadrze z rozczarowaniem, a w dusznej i posępnej fotografii można dostrzec element subtelnej groteski.

HISTORIA, KTÓRA WYDAJE SIĘ BLISKA
Przedstawione postacie funkcjonują więc nie tylko jako osobiste opowieści, lecz także jako archetypy bliskie pokoleniu urodzonemu w okolicach transformacji ustrojowej. Projekt odsłania postawy i wartości, które – zmieniając się wraz z kolejnymi etapami życia – pozwalają zobaczyć rodzinne historie w nowym świetle.

DLACZEGO FOTOGRAFIA INSCENIZACJI?
Fotografia inscenizacji zdobyła popularność w Polsce w latach 90., głównie za sprawą twórczości Grzegorza Przyborka, który pisze o tym sposobie pracy twórczej następująco: "Fotografowie inscenizacji nie odkryli metody – ta była znana od narodzin fotografii – lecz odkryli wartości znaczeniowe fotografowanej inscenizacji; jak również to, że przez kamerę wpływają na sposób jej rozumienia. Komponując z wyobraźni, fotografowie inscenizacji nie ograniczali się do odkrycia rzeczywistości, ale postrzegali ją jako twór nowych form. Wynajdując po raz wtóry swoje komponenty fotografii, rozpoczynają oni – każdy na swój sposób – prace radykalnie nowe".

"Mój wybór strategii działania artystycznego – czerpiący z wyobraźni i wspomnień, spokojny, metodyczny, niemalże kontemplacyjny – nie jest zatem niczym nowym, lecz współgra z refleksyjną tematyką projektu i pozwala przełożyć stany świadomości na obrazy, które mogą je dalej ponieść" - pisze o projekcie Bartosz.

kurator: Szymon Kobusiński (wykładowca Szkoły Filmowej w Łodzi)

Podziękowania dla prof. Monika Talarowskiej (UŁ) za pomoc w kwerendzie literatury dotyczącej pamięci .

R E W E R I U M
26 kwietnia (niedziela)
godz: 12:00
Sala prób teatralnych H135 (budynek H, Wydział Aktorski)
Szkoła Filmowa w Łodzi

Dołącz do wydarzenia na Facebooku!