Dwa projekty działającego przy Szkole Filmowej w Łodzi Pracowni Narracji Wizualnych vnLab zobaczą widzowie IDFY (International Documentary Film Festival Amsterdam), jednego z największych na świecie festiwali poświęconych kinu dokumentalnemu. 36. edycja odbędzie się w terminie 8-19 listopada w Amsterdamie. 

SZKOŁA, ŚWIAT

Interaktywny document obserwacyjny Igi Łapińskiej będzie w sekcji konkursowej IDFA DocLab Competition for Digital Storytelling, IDFA DocLab: Phenomenal Friction.

O dokumencie:
Sławek biega po polach z wykrywaczem metalu. Adam krzywą sztangą bije rekord Europy. Marzena w oborze siedzi na Facebooku. Do szkoły chodzą już tylko krowy. Gdzie? W Chlebiotkach.

Chlebiotki to wieś we wschodniej Polsce. Mieszka tu ledwie 60 osób. W niedzielę idą do kościoła, a w tygodniu robią swoje: pół wsi nie rozmawia z drugą połową. Domy obsadzone tujami, żeby odgrodzić się od sąsiadów. Wieczorem wszyscy siedzą w Internecie. I każdy za czymś tęskni.

Pośrodku wsi stoi pusty gmach. Kiedyś to była szkoła, zbudowana w czynie społecznym. Ale we wsi prawie nie ma już dzieci. Szkołę kupił więc Wojtek i ósmy rok próbuje zmienić w biznes. Na razie bez skutku.

SZKOŁA, ŚWIAT to interaktywny dokument, oparty na obserwacji, irytacji i miłości. Każdemu z 8 bohaterów poświęcono osobny rozdział. Narrację prowadzi dźwięk – główne narzędzie immersji. Reżyserka filmu wychowała się w Chlebiotkach. Wróciła po 20 latach, odszukać ślady przeszłości. Znalazła cały kompletny świat. O tym jest ta historia.

Więcej przeczytasz na www vnLab oraz na www IDFA


CLOSE

Projekt CLOSE, reż. Hana Umeda i Dorota Sosnowska będzie w sekcji konkursowej IDFA DocLab Competition for Immersive Non-Fiction, IDFA DocLab: Phenomenal Friction.

CLOSE to próba skonfrontowania się z niejednoznaczną pozycją współcześnie uprawianego, tradycyjnego japońskiego tańca jiutamai. Japońska tancerka funkcjonuje na Zachodzie jako obiekt wizualny, pozbawiony podmiotowości, zamknięty w orientalizujących kategoriach wyznaczanych nie tylko przez spojrzenie mężczyzny, ale również przez spojrzenie Białego. Przez wytworzenie efektu intymnej bliskości oraz oddanie tancerce / bohaterce tańca głosu, za pomocą którego intymne zwierzenie i ukryta w tańcu trauma całych pokoleń kobiet będzie mogła zostać wypowiedziana wprost, Hana Umeda podejmuje próbę odzyskania zarówno dla siebie, jak dla całej wielopokoleniowej wspólnoty tancerek jiutamai, sprawczość i podmiotowość. Nieme zwierzenie, jakim jest taniec jiutamai, to zarazem środek radzenia sobie z traumą, jak i knebel założony na usta; środek własnej ekspresji i represji ze strony patriarchalnego społeczeństwa.

Więcej o projekcie na www vnLab oraz na www IDFA

fot. 2 - SZKOŁA, ŚWIAT
fot. 3 - CLOSE