Nie bez znaczenia dla jej powstania był także fakt, iż to właśnie w Łodzi działało pierwsze w Polsce centrum produkcji filmowej, które z czasem przekształciło się w prężnie działającą wytwórnię filmów fabularnych. Wraz z Filmówką rozpoczęła swą działalność Wyższa Szkoła Aktorska, a obie uczelnie poprzez ożywione kontakty zawodowe i towarzyskie pozostawały w stałej współpracy. Powojenna Łódź, wraz z jej teatrami, operą, wydawnictwami i redakcjami prasy stała się wówczas kulturalnym centrum Polski.

Pierwszymi wykładowcami Szkoły byli Jerzy Bossak, Jerzy Toeplitz, Wanda Jakubowska, Stanisław Wohl i Antonii Bohdziewicz, związani z przedwojennym kinem artystycznym. Oni też podjęli się stworzenia pierwszych programów nauczania na dwóch kierunkach, obejmujących reżyserię filmową i sztukę operatorską. Największy nacisk kładziono w nich na połączenie treści humanistycznych , w tym historii sztuki i literatury z praktycznymi ćwiczeniami filmowymi. Dzięki współpracy z centrum filmowym Szkoła od początku mogła zaoferować swoim studentom pracę na profesjonalnym sprzęcie i taśmie filmowej 35 mm. Wśród studentów, którzy rozpoczynali wówczas naukę znaleźli się późniejsi reżyserzy: Andrzej Munk, Andrzej Wajda, Janusz Morgerstern, Kazimierz Kutz, Kazimierz Karabasz czy Andrzej Brzozowski oraz operatorzy: Jerzy Wójcik, Witold Sobociński, Mieczysław Jahoda i Wiesław Zdort. Pokolenie to przeszło do historii kinematografii jako najbardziej wyrazisty nurt estetyczny i ideowym w polskim kinie powojennym zwany „polską szkołą filmową”. Szkoła Aktorska w początkowych latach swojej działalności kierowana przez Kazimierza Dejmka mogła poszczycić się tak utytułowanymi dziś absolwentami, jak Jadwiga Barańska, Jerzy Antczak czy Jan Machulski.

Rok 1956 przyniósł zauważalne zmiany w życiu Szkoły. Pewna doza swobód politycznych pozwoliła na stworzenie nowoczesnych programów kształcenia uwzględniających cały światowy dorobek sztuki filmowej bez oglądania się na poprawność ideologiczną. Szkoła szczyciła się zwłaszcza swoją salą kinową, w której dzięki osobistym kontaktom wykładowców pokazywane były kopie filmów niedostępnych w dystrybucji oficjalnej. Triumfy święciło wówczas kino amerykańskie i zachodnioeuropejskie. Filmówka stała się prawdziwym centrum życia filmowego kraju. Stefania Skwarczyńska, Bolesław Lewicki czy ówczesny rektor Jerzy Toeplitz dzieki swoim autorytetom zawodowym i walorom osobistym tworzyli i wspierali atmosferę intelektualnego fermentu i otwartości we wszystkich sferach życia i sztuki. Filmówka stawała się modna, a jej studenci rozpoznawalni poprzez swój nieskrępowany styl bycia i nonszalancję wobec utartych standardów zachowania czy robienia filmów. Na fali popularności muzyki jazzowej pojawił się w Szkole także zespół muzyczny, w którym prym wiedli operatorzy : Witold Sobociński i Jerzy Matuszkiewicz. Symbolem tego okresu było zdobycie przez Romana Polańskiego nagrody na festiwalu filmowym podczas Wystawy Światowej EXPO 1958 za film Dwaj ludzie z szafą. To wówczas ugruntowała się sława szkolnych schodów, wiodących do sali projekcyjnej, a będących miejscem nie kończących się sporów i dyskusji.

Lata sześćdziesiąte to okres stabilizacji pozycji Szkoły. Studiują wówczas na wydziale reżyserii: Jerzy Skolimowski, Krzysztof Zanussi, Edward Żebrowski , Krzysztof Kieślowski, Marek Piwowski, Witold Leszczyński, Grzegorz Królikiewicz, Wojciech Marczewski i Marcel Łoziński, zaś na wydziale operatorskim: Adam Hollender, Sławomir Idziak, Andrzej Jaroszewicz czy Edward Kłosiński. To nowe pokolenie twórców filmowych zaistnieje w kinematografii nurtem zwanym „kinem moralnego niepokoju”, w którym, w odróżnieniu od swoich wybitnych poprzedników, uwaga twórcy skupi się na zagadnieniach współczesnych i pogłębionym portrecie psychologicznym bohaterów.