Szkoła posiadała wówczas zaledwie dwa wydziały: reżyserski i operatorski, na których wykładali znani już i cenieni w branży filmowcy związani z przedwojenna grupą Miłośników Filmu Artystycznego „START” – Jerzy Toeplitz, Antoni Bohdziewicz, Jerzy Bossak, Stanisław Wohl i Wanda Jakubowska.

Obok łódzkiej szkoły filmowej powstała też warszawska Wyższa Szkoła Teatralna z tymczasową siedzibą w Łodzi, wkrótce przekształcona w Pąństwową Wyższą Szkołę Aktorską w Łodzi. Legendarną jej postacią był Leon Schiller, którego imię nosi obecnie Uczelnia. Wybitny aktor, reżyser i teoretyk teatru wsławił się jeszcze w międzywojniu wybitnymi inscenizacjami dramatu romantycznego, w czasach powojennych zaś spopularyzował na polskiej scenie twórczość Bertolda Brechta. Kiedy obie uczelnie połączyły się, do grona reżyserów i operatorów dołączyli aktorzy, zaś Szkoła zyskała dzięki temu wyjątkową możliwość organizowania zajęć praktycznych integrujących wszystkich swoich studentów.

Już od pierwszego roku studiów słuchacze Szkoły realizowali samodzielne ćwiczenia i etiudy filmowe z wykorzystaniem profesjonalnego sprzętu na taśmie 35 mm. Ich prace powstające w dużej mierze pod wpływem osobowości pedagogicznej i reżyserskiej Jerzego Bossaka odnosiły sukcesy na wszystkich liczących się festiwalach międzynarodowych, m.in. w Oberhausen, Monachium, Mannheim, Cannes i Nowym Jorku, i to także w czasach, gdy promocja kultury polskiej była bardzo utrudniona.

Szczególną rolę w rozsławieniu Szkoły na arenie międzynarodowej odegrał wieloletni jej rektor Jerzy Toeplitz. Znakomity organizator, człowiek o wybitnym umyśle i szerokich kontaktach na całym świecie sprawił, że sława łódzkiej Filmówki opuściła granice ludowych demokracji. Dzięki niemu pałacyk na Targowej odwiedzali wielcy ówczesnego kina, m.in. Joris Ivens, Giuseppe De Santis, Lindsay Anderson, Michelangelo Antonioni czy Kirk Douglas.

Szkoła już wówczas zasłynęła wybitnymi pedagogami. Na wydziale reżyserskim szczególną i w pełni zasłużoną sławą cieszył się zwłaszcza Antoni Bohdziewicz, który talent zawodowy łączył z ogromną wiedzą na temat teorii i historii filmu. Świetny dyskutant, błyskotliwy i dowcipny, jak nikt potrafił zjednywać sobie studentów i przysparzać wrogów wśród filmowej biurokracji. Dla swoich uczniów zawsze pozostawał wzorem nonkonformizmu i wierności zasadom, między innymi dlatego, że jako jeden z nielicznych odważył się na brak entuzjazmu wobec proklamowanej podczas słynnego zjazdu w Wiśle estetyki socrealistycznej.